zaman ayrılıgı vurur... Dipsiz bir sevda yokuşunda, yanımda kal...Bırakma beni yaban sevdalara Düşü olmayan acı sonsuzluga... Geceye inat yoklugunda....Bir bedel ki sürgünlerde sensizligim... Sonu yok...Dönüşü yok... bedeli bensizlik olsun ihanetinin...Gitme ruhum... Sen yokken hicran düşer bu şehre...Gitme sevdigim... Sen yokken tutsak düşerim bir isyan gecesine .....ölürüm..sen yokken...ket vurur şehir ışıkları söz vermiş bir aşka...Bilmem...Bilemem... ferin aydınlatırmı içimi bir daha ...Kaybolursun puslu rüyaların ardında....Gurura yokuş sevdalar da... Birileri aglıyorfu hesapsız gidişime .... Annem aglıyordu... Süslenmiş sokaklardan geçerken... BeN AgLıYoRdUm...Ama olsun dedim ya BiR TaNeM!.. Geriye bir hiç kalsa da benden , Andım olsun yazgıma!...Atacagım seni silecegim gözlerimden! Duvarlara gömdüm yalnızlıgımı hüzün akşamlarında...YeMiNlİyİm DöNdÜgÜmDe!...YeMiNlİyİm SaNa!...BiLİyOrUm SeNdE DÖnEcEkSiN!...aMa bUlUr MuSUN Bİr beN dAhA?...yEmİnLiYiM!...GüNeŞe ÇıKTıGıMdA AgLaTaN AşKıNa ...YeMiNlİyİm!...BiR MaHsUn vEdA Ya! YeNiLdİm sEn çIKmAzIn VeFaSıZ bİr aŞkInA ...ŞiMdİ GüNaHlArA AdAkLArIm...öZ GeÇeRMi gÖzPıNaRlArImA, bİr dAmLa KaLıR aŞkıMa iNaT ... gÖzÜüMüN seN kEnArıNDa....BiLiYoRuM AgLıYoRsUn Bİr yErLeRde......bEnDe aGlIyOrUm.... KaDeRe iNaT hAlA SaNa...deRiNlErİmDen caN aLaN cAnImA aGlıYoRuM....naSıL UnuTaBiLiRiM Kİ SEnİ!...uNuTaMaM.... YaS TuTmUş YüReGiMi!...GöNlÜmDe aKşAmLaRı kaRşIlıYOrUm BUgüN... sEvDiGiM!...GöZyAşInA YEmİnLiYiM!....sEn aGlIyOrSuN ya!...sAhTe seVdaLaRA İNtiZarSıN yA... kAlAmAm sEnDE , bıRaK GiDeYİm... sen MuTlU Ol!.... BeKlEyEnİm biR KArA haBerSe , DURMA ÖNÜMDE!..... bırak !... bırak!... kurşunlara geleyim!....yüregimde çaresizlik var... gönlüm'den .... gönlün'e.........((^^bİr gÜn MuTlAkA^^))

Bu kararın dayandığı en güçlü muhakeme ve mantık şuydu:

Temel ilke, Türk milletinin haysiyetli ve şerefli bir millet olarak yaşamasıdır. Bu ilke, ancak tam istiklâle sahip olmakla gerçekleştirilebilir. Ne kadar zengin ve bolluk içinde olursa olsun, istiklâlden yoksun bir millet, medenî insanlık dünyası karşısında uşak olmak mevkiinden yüksek bir muameleye lâyık görülemez.

Yabancı bir devletin koruyup kollayıcılığını kabul etmek, insanlık vasıflarından yoksunluğu, güçsüzlük ve miskinliği itiraftan başka bir şey değildir. Gerçekten de bu seviyesizliğe düşmemiş olanların, isteyerek başlarına bir yabancı efendi getirmelerine asla ihtimal verilemez.

Halbuki, Türk'ün haysiyeti, gururu ve kabiliyeti çok yüksek ve büyüktür. Böyle bir millet esir yaşamaktansa yok olsun daha iyidir!...
O halde, ya istiklâl ya ölüm!

İşte, gerçek kurtuluş isteyenlerin parolası bu olacaktır. Bir an için, bu kararın uygulanmasında başarısızlığa uğranacağını farz edelim. Ne olacaktı? Esirlik!
Peki efendim. Öteki kararlara boyun eğme durumunda sonuç bunun aynı değil miydi?

Şu farkla ki, istiklâli için ölümü göze alan bir millet, insanlık haysiyet ve şerefinin gereği olan bütün fedakârlığı yapmakla teselli bulur ve hiç şüphesiz, esirlik zincirini kendi eliyle boynuna geçiren miskin, haysiyetsiz bir millete bakarak dost ve düşman gözündeki yeri bambaşka olur.

Sonra, Osmanlı hânedan ve saltanatının devam ettirilmesine çalışmak, elbette Türk milletine karşı en büyük kötülüğü işlemekti. Çünkü, millet her türlü fedakârlığı göze alarak istiklâlini kazanmış olsa da, saltanat sürüp gittiği takdirde, bu istiklâle kazanılmış gözüyle bakılamazdı. Artık, vatan ve milletle hiçbir vicdan ve fikir bağlantısı kalmamış bir sürü delinin, devlet ve milletin istiklâl ve haysiyetinin koruyucusu mevkiinde bulundurulmasına nasıl göz yumulabilirdi?

Halifeliğin durumuna gelince, ilim ve tekniğin nurlara boğduğu gerçek medeniyet dünyasında gülünç sayılmaktan başka bir yanı kalmış mıydı?

Görülüyor ki, verdiğimiz kararın uygulanmasını sağlayabilmek için daha milletin alışkın olmadığı bazı konulara dokunmak gerekiyordu. Ortaya atılmasında, kamuoyu bakımından büyük sakıncalar doğuracağı sanılan hususların dile getirilmesinde kaçınılmaz bir zaruret vardı.

Osmanlı Hükûmeti'ne, Osmanlı padişahına ve Müslümanların halifesine baş kaldırmak, bütün milleti ve orduyu ayaklandırmak gerekiyordu.